Is er wel eens agressiviteit tussen de honden in de roedel?

Honden die bij ons in de roedel verblijven worden niet lukraak in een groepje geplaatst. Dit gaat zeer zorgvuldig en op een rustig tempo. Onze filosofie is dat iedere hond het meest gebaat is bij rust. Het gezegde ‘haastige spoed is zelden goed’ is hierin mooi op zijn plaats. Doordat wij zo zorgvuldig te werk gaan met de aanwezige honden is er ook veel rust tussen de honden zelf. Dat neemt echter niet weg dat het levende wezens zijn met een eigen gedachtegang en een andere manier van leven dan wij mensen. In de basis is de hond een roedeldier. Veel van de hierbij horende lichaamstaal zit in het karakter van de hond ‘gebakken’. Echter kunnen én mogen wij van oppas honden die bijvoorbeeld thuis enig hond zijn, niet verwachten dat zij weten hoe zij moeten functioneren in een groep die dezelfde ochtend nog is samengesteld. Om die reden zijn wij zo zorgvuldig met het samenstellen van de groepen, om eventuele spanningen en daaropvolgende conflicten te kunnen voorkomen.

Als voorbeeld; een dolenthousiaste, intacte labrador reu van 8 maand oud, die volop grenzen opzoekt en denkt dat iedereen met hem wil spelen, plaatsen bij een hondje van 9 jaar, afkomstig uit het buitenland met een rugzakje aan trauma’s of gedragsproblemen is geen gouden match. Een combinatie als deze is wachten op een opdringerige jonge reu die moet en zal spelen die afgesnauwd wordt door een hondje die uit onzekerheid, spanning en angst geen andere optie ziet dan uitvallen. Een betere combinatie was deze jonge reu in een groepje met honden die zijn zelfde speelstijl hanteren zoals een jonge golden retriever die in de bloei van zijn leven is en klaar voor een leuke stoeipartij. Om vervolgens het buitenlandse hondje te plaatsen in een groepje met andere ietwat onzekere hondjes die liever eerst even de kat uit de boom kijken of hun eigen ding doen voordat zij zich aansluiten bij andere honden.

Op deze manier houden wij rust in de groepen. Toch is het volkomen natuurlijk gedrag voor een hond om grenzen aan te geven wanneer ze bijvoorbeeld even geen zin hebben in een te uitbundige speelkameraad. Aan ons als verzorgers is het dan vervolgens de taak om te zorgen dat dit een nette manier van grenzen aangeven is. Vervolgens verplaatsen we deze hond vaak naar een rustigere groep of gaat deze even mee naar binnen om wat extra rust te pakken.

Gebeurt er toch eens wat dan zijn wij uiteraard volledig transparant over wat er precies gebeurt is. Dit is dan vaak een goedbedoelde corrigerende snauw die toch net een oortje geschampt heeft bijvoorbeeld.